Diecezja Rzeszowska

Subskrybuje zawartość
"Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię" - hasło Roku Duszpasterskiego
Zaktualizowano: 4 godziny 1 min. temu

Non konfesjonałów w Rzeszowie po raz drugi

pon., 03/30/2015 - 12:28

72 kapłanów w 12 konfesjonałach w 3 kościołach w nocy z Wielkiej Środy (od godz. 21.00) na Wielki Czwartek (do godz. 6.00), będzie czekać na tych z ostatniej chwili, może niezdecydowanych, poszukujących, a może zabieganych, pracujących do 22.00, by również i im dać szansę na przyjęcie sakramentu pokuty i pojednania. Szansę wyspowiadania się i przeżycia Wielkanocy w stanie łaski uświęcającej. Akcją, z polecenia biskupa rzeszowskiego Jana Wątroby, kieruje ks. Wiesław Rafacz. Noc Konfesjonałów wpisuje się w Festiwal Wiary, który organizowany jest w Rzeszowie już po raz trzeci. W tym roku kościołami stacyjnymi w czasie Nocy Konfesjonałów będą: kościół Chrystusa Króla (ul. Ks. Jałowego), kościół Matki Bożej Saletyńskiej (ul. Dąbrowskiego) i kościół Podwyższenia Krzyża (ul. Krakowska).

Niedziela Palmowa w Diecezji Rzeszowskiej - Światowy Dzień Młodzieży

sob., 03/28/2015 - 14:53
Start 29/03/2015 11:00 Koniec 29/03/2015 16:00 Strefa czasowaEurope/Warsaw Start 29/03/2015 11:00 Koniec 29/03/2015 16:00 Strefa czasowaEurope/Warsaw

W Niedzielę Palmową Kościół na całym świecie przeżywa Światowy Dzień Młodzieży w łączności z Ojcem Świętym. W diecezji rzeszowskiej spotkania młodzieży odbędą się w trzech miejscach: 1. w Rzeszowie - rozpoczęcie w Parku Papieskim o godz. 11.00, o godz. 12.00 uroczysta Msza św., a o godz. 15.00 w Diecezjalnym Domu TABOR – Rockowa Droga Krzyżowa). 2. w Jaśle - rozpoczęcie o godz. 10.30 przy Zespole Szkół Budowlanych, następnie Droga Krzyżowa do kościoła ojców franciszkanów. Msza św. o godz. 12.00 z poświęceniem palm. 3. w Gorlicach - rozpoczęcie o godz. 14.00. Msza św. o godz. 15.00 w kościele św. Andrzeja Boboli z poświeceniem palm.

Decyzja Konferencji Episkopatu Polski w sprawie tzw. spowiedzi furtkowej

czw., 03/26/2015 - 10:17

Decyzja nr 2/368/2015 Konferencji Episkopatu Polski
z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie tzw. spowiedzi furtkowej

Konferencja Episkopatu Polski podczas 368 . Zebrania Plenarnego, które odbyło się w Warszawie w dniach 11-12 marca 2015 r., po zapoznaniu się z opinią komisji teologicznej w sprawie tzw. spowiedzi furtkowej, na podstawie art. 9 Statutu KEP podjęła decyzję o zakazie stosowania tej praktyki . Właściwą formą jest wypróbowana i przyjęta w Kościele praktyka spowiedzi generalnej, sprawowana zgodnie z obowiązującymi przepisami, dotyczącymi sakramentu pokuty i pojednania.
Decyzja wchodzi w życie z dniem podjęcia

+Artur Miziński +Stanisław Gądecki
Sekretarz Generalny KEP Abp Metropolita Poznański
Przewodniczący KEP

Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II
Wydział Teologii

Opinia komisji teologicznej
w sprawie tzw. spowiedzi furtkowej

1. W ostatnim czasie jesteśmy świadkami pojawienia się nowej formy sprawowania sakramentu pokuty w postaci tzw. spowiedzi furtkowej. Jej geneza nie jest do końca jasna. Zwykle wskazuje się na założony w 2006 r. Krąg Miłosierdzia Kapłanów, skupiający księży żyjących charyzmatem Wspólnoty Sióstr Służebnic Bożego Miłosierdzia w Rybnie koło Sochaczewa. Jak dotąd nie ma też jasno sprecyzowanej definicji „spowiedzi furtkowej”. Już sama nazwa jest niejasna i tajemnicza. Niektórzy mówią tu o spowiedzi generalnej połączonej z modlitwą o uwolnienie. Takie określenie jest jednak mylące i może wprowadzać w błąd. Jak wynika z dostarczonych komisji materiałów, istota tej spowiedzi polega na zamykaniu „furtek” (stąd nazwa „furtkowa”), które grzech (osobisty lub „pokoleniowy”) otwarł przed szatanem, dając mu w ten sposób pewną władzę nad człowiekiem. Cechą charakterystyczną „spowiedzi furtkowej” jest wysoce rozbudowany, aczkolwiek ograniczony do pierwszego przykazania Dekalogu (stąd nie jest to spowiedź generalna) rachunek sumienia oraz modlitwa o uwolnienie, czasem przybierająca formę uroczystego egzorcyzmu. Tego rodzaju praktyka domaga się pogłębionej refleksji oraz oceny teologicznej i pastoralnej.
2. Różne opisy „spowiedzi furtkowej” sugerują, że mamy tu do czynienia z pewnego rodzaju synkretyzmem, polegającym na łączeniu sakramentu pokuty z elementami psychoterapii i egzorcyzmu. Te trzy elementy należy wyraźnie od siebie oddzielić, gdyż stanowią one trzy różne płaszczyzny niesienia pomocy człowiekowi. Ich przekraczanie jest w większości przypadków przekraczaniem granic własnych kompetencji, co może prowadzić do poważnej szkody psychicznej i duchowej penitenta. W tym aspekcie „spowiedź furtkowa” jawi się jako prawdziwe zagrożenie duchowe. Trzeba ponadto zauważyć, że przyzwolenie na wprowadzenie nowej formy sakramentu pokuty, i to bez zgody kompetentnych władz kościelnych (!), może uruchomić lawinę kolejnych pomysłów na „ulepszanie” tego sakramentu. Przykładem tego może być praktykowana już spowiedź połączoną z uzdrawianiem obrazu ojca. Taka sytuacja grozi chaosem, a ostatecznie rozbiciem jednego Sakramentu Pokuty i Pojednania. W pogoni za nadzwyczajnością wierni mogą nie chcieć „zwykłej” spowiedzi jako w ich przekonaniu bezwartościowej. Grozi to pojawieniem się księży-specjalistów, namaszczonych lub samozwańczych „guru”, dysponujących monopolem na sprawowanie takiej czy innej formy sakramentu pokuty.
3. Istotną kwestią w praktykowaniu tzw. spowiedzi furtkowej jest badanie poprzez bardzo obszerny zestaw pytań, aż na trzech poziomach (penitent, rodzina, przodkowie), czy w przeszłości popełnione grzechy nie są nadal otwartymi „furtkami” dla złego dycha, które należy zamknąć. W takim rozumowaniu sugeruje się, że potomstwo ponosi konsekwencje za grzechy przodków, co byłoby nawiązaniem do przekonania Starego Testamentu o odpowiedzialności zbiorowej. Potwierdza go powiedzenie w formie przysłowia: „Ojcowie jedli zielone winogrona, a zęby ścierpły synom” (Jr 31,29; Ez 18,2). Cytujący go prorocy Jeremiasz i Ezechiel jednomyślnie twierdzą, że zasada odpowiedzialności zbiorowej jest jednak błędna i nie należy się nią posługiwać (Jr 31,30; Ez 18,3-4). Nikt nie ponosi odpowiedzialności za winy przodków. Wprawdzie historia ludzi, całego narodu, jest historią grzechu, ale o śmierci czy życiu duchowym rozstrzyga postawa każdego człowieka w danej sytuacji (por. Pwt 24,16). W duchu odpowiedzialności indywidualnej każdy osobiście odpowiada za swoje postępowanie przed Bogiem. W całej pełni potwierdza to Nowy Testament, w którym nie spotykamy się z jakimś przypadkiem odwoływania się do grzesznej przeszłości przodków, aby w ten sposób uzasadnić aktualną obecność demonicznych związań.
4. Poważnym nadużyciem jest wprowadzanie w ryt sakramentu pokuty modlitwy o uwolnienie, której tekst przyjmuje czasem formę uroczystego egzorcyzmu. Dodatkowa modlitwa o uwolnienie podważa skuteczność wcześniej udzielonego sakramentalnego rozgrzeszenia. Należy pamiętać, że sama spowiedź jest już egzorcyzmem, a uwolnienie od winy jest owocem doświadczenia absolutnego usprawiedliwienia, jakie otrzymuje się w rozgrzeszeniu. To samo dotyczy innych elementów „spowiedzi furtkowej”, których nie przewidują Obrzędy pokuty. Trzeba stanowczo podkreślić, że sakramenty są dobrem Kościoła i żaden kapłan nie ma prawa samowolnego wprowadzania nowych elementów do rytu sakramentalnego ustalonego przez kompetentną władzę kościelną. Wszelkie innowacje w tym zakresie, czynione bez wiedzy i zgody odpowiednich instancji, są nadużyciem.
5. Groźne jest również szukanie nowych spowiedników, by zlokalizować „furtkę” i ją zamknąć ostatecznie. Wiąże się z tym wielokrotne powtarzanie tej samej spowiedzi aż do skutku. Tego rodzaju praktyka może doprowadzić do skrupułów oraz osłabienia wiary w nieograniczoną moc Bożego miłosierdzia. Ponadto zakłada ona, że jakiś grzech niewyznany bez winy penitenta (np. wskutek zapomnienia) pozostaje nieodpuszczony i nadal może stanowić „furtkę” dla złego ducha. Jest to niezgodne z nauką Kościoła, wedle której do ważności spowiedzi wymagana jest zawsze i koniecznie zupełność formalna wyznania grzechów, niekoniecznie zaś materialna.
6. Nieuzasadnione jest także przekonanie, że tylko określone wykroczenia otwierają „furtkę” dla złego ducha. W konsekwencji rachunek sumienia w „spowiedzi furtkowej” ogranicza się do jednego (zwykle pierwszego) przykazania, co poważnie narusza integralność tego sakramentu. Do tego dochodzi spowiadanie się z cudzych grzechów (tzw. grzechów pokoleniowych). Kościół nie zna takiej praktyki. Wręcz przeciwnie, zgodnie z nauczaniem kościelnym wszystkie przykazania Dekalogu stanowią integralną całość, w związku z czym przekroczenie jednego z nich jest także naruszeniem pozostałych (por. Jk 2,10-11; KKK 2069). Katechizm Kościoła Katolickiego idąc za Soborem Trydenckim stwierdza wyraźnie, że podczas spowiedzi winno się wyznać wszystkie grzechy śmiertelne, „chociaż byłyby najbardziej skryte i popełnione przeciw dwu ostatnim przykazaniom Dekalogu, ponieważ niekiedy ciężej one ranią duszę i są bardziej niebezpieczne niż te popełnione jawnie” (KKK 1456).
7. Zastrzeżenia budzi również sposób, w jaki przy okazji „spowiedzi furtkowej” przeprowadzany jest rachunek sumienia. Spowiednik nie może zapominać, że podstawą sakramentu pokuty jest wolność penitenta i świadomość jego sumienia. Przygotowując się do spowiedzi, penitent sam powinien dokonać aktu samooceny, a następnie wyrazić żal za swoje grzechy i postanowienie poprawy. Spowiednik nie może więc zastępować go w szukaniu prawdy o własnym życiu. Robienie z penitentem monstrualnie rozbudowanego rachunku sumienia, i to wyłącznie pod kątem grzechów, które miałyby otworzyć „furtki” dla szatana, jest koncentrowaniem się na nim jako głównym sprawcy zła, a nie na pełnej prawdzie o człowieku. Sama spowiedź to nie pora na robienie rachunku sumienia z penitentem. Dodatkowe pytania mają służyć między innymi uściśleniu materii grzechu, wyjaśnieniu kwestii wątpliwych, niejasno czy zdawkowo sformułowanych. Nie należy więc w trakcie spowiedzi czynić notatek (np. dotyczących grzechów, nazw demonów itp.), zagrażających naruszeniem tajemnicy spowiedzi.
8. Miejscem uwrażliwiania wiernych na różnego rodzaju zagrożenia duchowe jest szeroko rozumiane nauczanie kościelne. Dobrym miejscem ku temu jest wspólnotowe słuchanie słowa Bożego w obrzędzie pojednania wielu penitentów z indywidualną spowiedzią czy też nabożeństwa pokutne w ramach dalszego przygotowania wiernych do sakramentu pojednania. Przed indywidualną spowiedzią, w homilii lub kierowanym przez celebransa rachunku sumienia, jest stosowny moment, by uwrażliwiać wiernych na niebezpieczeństwa różnych zniewoleń. Wierni świadomi owych zagrożeń, pouczeni jak przygotowywać się do spowiedzi i w jaki sposób wyznawać grzechy, będą się dobrze i owocnie spowiadać.
9. W przypadku spraw trudnych i patologicznych ich rozwiązanie nie jest możliwe w konfesjonale. Istnieją też problemy życiowe, które nadają się na dłuższą rozmowę poza konfesjonałem, czy może wymagałyby kierownictwa duchowego. W samej spowiedzi zamiast tracić czas na szukanie szatańskich „furtek” należy otwierać wiernych na słowo Boże, na zaufanie w moc Bożej łaski, na przemianę w myśleniu, by żyć Ewangelią w realiach swego życia i powołania. W takiej perspektywie „spowiedź furtkowa” jawi się nawet jako szatańska prowokacja. Sakrament pokuty zamiast stać się miejscem spotkania człowieka z miłosierną miłością Boga, która uzdrawia i leczy, staje się napawającą lękiem konfrontacją z siłami zła. Dlatego zamiast zamykać „furtki” przed szatanem, należy jeszcze bardziej otwierać penitenta na Chrystusa, a w Nim na nowość życia chrześcijańskiego, by trwało w nim „nasienie Boże” (słowo Boże, łaska, Duch Święty), bo tylko taki człowiek nie może grzeszyć (por. 1 J 3,9).
10. „Spowiedź furtkowa” budzi również szereg zastrzeżeń o charakterze dogmatycznym i religiologicznym. Z punktu widzenia duszpasterskiego warto zapytać, na czym polega jej „sukces”? Dlaczego wierni chcą się w ten sposób spowiadać? Wydaje się, iż głównym motywem jest tutaj doświadczenie zniewolenia jakimś konkretnym złem. Człowiek ma poczucie, że nie panuje nad swoim życiem; wydaje mu się, że jakaś mroczna siła trzyma go na uwięzi i ściąga w dół. W takiej perspektywie „spowiedź furtkowa” jawi się jako konkretna oferta wyzwolenia. Trzeba jednak zauważyć, iż źródła zniewolenia człowieka mogą być bardzo różne. Niekoniecznie mają one charakter demoniczny, o czym zdają się zapominać zwolennicy „spowiedzi furtkowej”. Zgodnie ze świadectwem biblijnym, pierwszym i podstawowym źródłem zniewolenia jest grzech (hamartía). Nie jest on tylko aktem nieposłuszeństwa względem Boga, ale także mocą, która bierze człowieka w niewolę i nim zawłada: „każdy, kto popełnia grzech, jest niewolnikiem grzechu” (J 8,34; por Ga 4,3). Tej zniewalającej mocy grzechu nie należy identyfikować z mocą złego ducha. Biblia ukazuje wprawdzie związek między nim a grzechem, jednak nie ma on charakteru koniecznościowego (jeśli w rycie chrzcielnym jest mowa o szatanie, „który jest głównym sprawcą grzechu”, to sformułowanie to odnosi się do faktycznego porządku zbawienia). Człowiek mógł był zgrzeszyć także bez pomocy szatana. Właściwe źródło grzechu nie leży więc poza człowiekiem, ale w nim samym. Jest nim wolność – jedyna „furtka”, przez którą zło ma do niego przystęp: „[…] grzech leży u wrót i czyha na ciebie, a przecież ty masz nad nim panować” (Rdz 4,7). Błędne jest zatem nazywanie grzechu „furtką”, przez która szatan niepostrzeżenie wkrada się w życie człowieka i staje się jego cichym reżyserem. Wizja taka może stać się niebezpieczną strategią spychania winy na innych, a nawet postrzegania siebie w kategoriach ofiary: „Wąż mnie zwiódł i zjadłam” (Rdz 3,23). W konsekwencji demonizowanie rzeczywistości może prowadzić do wymawiania się od odpowiedzialności za zło, u którego początku stoją nasze osobiste decyzje i czyny. W Sakramencie Pokuty i Pojednania człowiek otrzymuje szansę stanięcia w prawdzie i doświadczenia wyzwalającej mocy Bożego miłosierdzia. Wciąż jednak pozostaje w nim „zarzewie grzechu” (fomes peccati), które Sobór Trydencki nazywa także „pożądliwością” (concupiscentia). Określenia te wskazują na pewną skłonność ludzkiej woli do zła. Jest ona skutkiem grzechu pierworodnego i pozostaje także w człowieku usprawiedliwionym przez Chrystusa – a więc po chrzcie świętym. Do tego dochodzą różne skłonności naturalne, których źródła tkwią w konkretnych uwarunkowaniach biologicznych, społecznych i kulturowych. Swoją rolę mogą odgrywać także różnego rodzaju zranienia w sferze psychicznej i duchowej, sięgające nieraz głębokich pokładów ludzkiej osobowości. W takiej perspektywie staje się jasne, że sakramentu pokuty nie można traktować w sposób magiczny. Uzdrowienie/wyzwolenie, które rzeczywiście się w nim dokonuje, jest procesem, gdyż ma ono zawsze na uwadze ludzką wolność i respektuje całą złożoną strukturę ludzkiej osoby. Niestety, przy okazji „spowiedzi furtkowej” element ten niemal wcale nie dochodzi do głosu. W konsekwencji zachodzi niebezpieczeństwo składania penitentowi nierealnych obietnic, których niespełnienie spotęguje w nim tylko poczucie rozczarowania i frustracji. W życiu duchowym nie ma automatyzmu. Nie można w jednym momencie przekreślić dwudziestu lat życia w nałogu lub zmagania się z jakimś bolesnym problemem i zacząć wszystko od nowa. Nie taka jest biblijna wizja człowieka i zbawienia. Łaska Boża nie jest jakimś „dobrym fatum”, które niejako za plecami człowieka wszystko prowadzi ku dobremu. Gratia supponit naturam. Bóg nie łamie natury, ale respektuje prawa, które sam jej nadał.
11. W ostatnim czasie spotykamy się z przesadnym podkreślaniem roli szatana w życiu jednostek i całych społeczności. Mówi się nawet o „złu pokoleniowym”, którego destruktywna moc może przetrwać nawet wody chrztu świętego. Nietrudno dostrzec w tym pewne tendencje dualistyczne, które nie znajdują żadnego uzasadnienia w chrześcijańskiej wizji Boga, świata i człowieka. Kościół od samego początku głosił, że całe stworzenie jest dobre, gdyż ma swoje źródło w Bogu, który jest dobrem absolutnym (por. Rdz 1,18; Mdr 1,14; Dz 11,5-10). Nie ma zatem jakiejś złej energii (duchowej lub materialnej), która przenikałaby rzeczywistość, i którą można by wykorzystać w dobrym bądź złym celu (np. przy pomocy magicznych zaklęć, radiestezji itd.). Także szatan jest ontologicznie dobry, a zło, które czyni, wynika z wolności jego decyzji. Zło jest brakiem należnego dobra (privatio boni), w związku z czym nie może być ani bytem substancjalnym, ani żadnym pozytywnym stanem rzeczy (wszystko co jest, jest dobre: ens et bonum convertuntur). W przeciwnym razie należałoby przyjąć istnienie dwóch pryncypiów, będących źródłem dobra i zła, co jednak pozostaje w głębokiej sprzeczności z chrześcijańską nauką o stworzeniu. Jeśli mówi się czasem o „złu metafizycznym” (Leibniz), to akcentuje się jedynie egzystencjalną i istotową ograniczoność bytu na tle bytu absolutnego. Teologia chrześcijańska nie wyklucza wprawdzie działań szatańskich i demonicznych, jednak ich nie eksponuje. Chrześcijanin żyje świadomością, że Chrystus pokonał moce szatańskie, i że to Jego zwycięstwo ma charakter ostateczny i nieodwołalny (por. J 12,31; Ef 1,20-22; Kol 2,15; Ap 12,9). Szatan w żadnym wypadku nie jest równym przeciwnikiem Boga. Nie przysługuje mu też żadna władza nad człowiekiem. Dzięki zwycięstwu Chrystusa na krzyżu człowiek odzyskał utraconą wolność i może stać się uczestnikiem królestwa Bożego. To wyzwolenie człowieka jest wyzwoleniem „od”, a jednocześnie wyzwoleniem „ku”; wyzwoleniem, umożliwiającym podejmowanie czynów prowadzących do zbawczego zjednoczenia z Bogiem i ukazujących w świecie Chrystusowe zwycięstwo na krzyżu. W kontekście „spowiedzi furtkowej” oznacza to: samo zamykanie „furtek” nie wystarczy; o wiele bardziej trzeba otwierać człowieka na Boga i Jego zbawcze słowo (por. Mt 12,43-45; Łk 11,24-26).
12. Charakterystyczne dla zwolenników „spowiedzi furtkowej” demonizowanie rzeczywistości wiąże się ze zdecydowanie negatywną oceną religii niechrześcijańskich, zwłaszcza religii Wschodu. Należy stanowczo stwierdzić, iż nie jest to stanowisko Kościoła katolickiego. Sobór Watykański II stwierdza wyraźnie: „Kościół katolicki nic nie odrzuca z tego, co w religiach owych prawdziwe jest i święte. Ze szczerym szacunkiem odnosi się do owych sposobów działania i życia, do owych nakazów i doktryn, które chociaż w wielu wypadkach różnią się od zasad przez niego wyznawanych i głoszonych, nierzadko odbijają promień owej Prawdy, która oświeca wszystkich ludzi” (DRN 2).
13. Mając na uwadze wszystkie poczynione uwagi, postuluje się, by władza kościelna oficjalnie zakazała praktyki tzw. spowiedzi furtkowej. Jej potrzebę dobrze spełnia wypróbowana i przyjęta w Kościele praktyka spowiedzi generalnej, którą dla uniknięcia nieporozumień należy nazywać „generalną”, a nie „furtkową” czy jakąkolwiek inną. Warto również zachęcać wiernych do korzystania z kierownictwa duchowego oraz różnego rodzaju rekolekcji. Tam, gdzie zachodzi uzasadniona konieczność, należy zachęcać do skorzystania z pomocy psychoterapeuty lub diecezjalnego egzorcysty.

Lublin, 28.01.2015 r.

Zmarł śp. Józef Rojek, ojciec Ks. Biskupa Mariana Rojka i Ks. Kazimierza Rojka

śr., 03/25/2015 - 12:25

Zmarł śp. Józef Rojek, ojciec Ks. Biskupa Mariana Rojka, Biskupa Zamojsko-Lubaczowskiego oraz Ks. Kazimierza Rojka, pracującego w Archidiecezji Przemyskiej. Msza św. pogrzebowa w czwartek, 26 marca, o godz. 11.00 w kościele MB Różańcowej w Rzeszowie, następnie przewiezienie ciała Zmarłego na cmentarz na Wilkowyi.

Dobry Jezu, a nasz Panie, daj mu wieczne spoczywanie!

Wywiad z bp. Janem Wątrobą w "Rzeczpospolitej"

śr., 03/25/2015 - 09:42

W dzisiejszym (25.03.2015) wydaniu dziennika "Rzeczpospolita" ukazał się wywiad z biskupem rzeszowskim Janem Wątrobą pt. "In vitro po włosku, ale dla małżeństw". Biskup Rzeszowski odpowiada na pytania dotyczące m.in. Komunii świętej dla osób rozwiedzionych i żyjących w związkach nieformalnych, kampanii reklamowej "Konkubinat to grzech. Nie cudzołóż", tzw. konwencji antyprzemocowej i projekcie ustawy o in vitro. Z bp Janem Wątrobą rozmawia Tomasz Krzyżak. Zachęcamy do lektury. (tn)

Dzień Świętości życia w Diecezji

wt., 03/24/2015 - 13:19

25 marca, w uroczystość Zwiastowania Pańskiego obchodzimy Dzień Świętości Życia, ustanowiony przez papieża Jana Pawła II. W tym dniu szczególną troską otaczamy życie tych najbardziej bezbronnych, poczętych, ale jeszcze nienarodzonych. W parafiach naszej diecezji odprawione zostaną specjalne nabożeństwa i modlitwy w intencji życia. W Katedrze Rzeszowskiej o godz. 18.00 ks. Biskup Ordynariusz Jan Wątroba bezie przewodniczył Mszy św. W tym dniu także wielu wiernych podejmie dzieło Duchowej Adopcji Dziecka Poczętego.
Dzień wcześniej, 24 marca przeżywaliśmy Narodowy Dzień Życia. W Rzeszowie w WDK o godz. 10.00 odbył się uroczysty koncert z tej okazji oraz otwarto wystawę "Ojciec Święty Jan Paweł II w sprawie najmniejszych". O godz. 18.30 w Bazylice OO. Bernardynów zostanie odprawiona Msza św. o szacunek dla życia w naszej Ojczyźnie.

W ostatnim czasie Kościół w Polsce wielokrotnie zabierał głos w sprawie obrony życia nienarodzonych. Czynił to choćby w tekstach:
- Stanowisko Zespołu Ekspertów ds. Bioetycznych Konferencji Episkopatu Polski w sprawie dopuszczenia do swobodnego obrotu handlowego pigułki postkoitalnej (16.01.2015)
- Stanowisko w sprawie klauzuli sumienia (14.02.2014)
Komunikat w sprawie manipulacji informacjami naukowymi dotyczącymi procedury in vitro (24.06.2013)
- O wyzwaniach bioetycznych, przed którymi stoi współczesny człowiek (5.03.2013)
- Deklaracja Zespołu KEP ds. Duszpasterstwa Służby Zdrowia i Krajowego Duszpasterstwa Chorych w związku z wypowiedzią p. Jerzego Owsiaka na temat eutanazji (7.01.2013)
- O wolności sumienia parlamentarzystów i ochronie życia osób z wadami genetycznymi (19.10.2012)
- W obronie godności i prawa do życia dzieci, których rozwój jest utrudniony
- List przewodniczącego KEP do organizatorów Marszów dla Życia (31.01.2012)

Zwiastowanie w Diecezji Rzeszowskiej

ndz., 03/22/2015 - 10:09

„Cały Twój lud w Polsce, o Maryjo Panno, Matko Boga i Matko Kościoła, z ufnością wzywający Ciebie jako gwiazdę przewodnią pośród trudów pielgrzymowania, właśnie dzisiaj, w dniu kiedy wyznałaś, że jesteś Służebnicą Pańską, w tym samym duchu posłuszeństwa chętnie przyjmuje zmiany wprowadzone do wspólnot kościelnych”. Tak zaczyna się bulla „Touus Tuus Poloniae Populus” z 25 marca 1992 r., w której Jan Paweł II ustanowił trzynaście prowincji kościelnych obrządku łacińskiego w Polsce. W tym roku mija 23 lata od tego doniosłego wydarzenia.
Wśród nowych prowincji znalazła się metropolia przemyska, która obejmuje archidiecezję przemyską, diecezję rzeszowską i diecezję zamojsko-lubaczowską. Można powiedzieć, że przez bullę Jana Pawła II, wspólnota, którą tworzymy jako Kościół rzeszowski, jest na trwałe związana z Uroczystością Zwiastowania Pańskiego, a przez nią z Matką Bożą. Warto podkreślić, że ten związek sięga czasów o wiele wcześniejszych niż moment powstania diecezji rzeszowskiej. Na jej terenie od wieków istnieją sanktuaria maryjne, które przypominają wstawiennictwu Maryi. Do głównych sanktuariów należą kościoły w Rzeszowie, Lipinkach, Dębowcu i Tarnowcu. Przemierzając ziemie diecezji rzeszowskiej, od Gorlic na południu, po Cmolas na północy, warto odwiedzić także inne miejsca kultu maryjnego: w Skalniku, Czudcu, Ropczycach, Niechobrzu i Chmielniku. Każde z nich jest świadectwem wiary naszych przodków, którzy na przestrzeni wieków, w zmieniających się strukturach administracyjnych Kościoła, ufali w opiekę Matki Bożej.
Trzy lata po ukazaniu się bulii „Totus Tuus Poloniae Populus” Jan Paweł II podjął decyzję o corocznych obchodach Dnia Świętości Życia. W encyklice „Evangelium vitae” z 25 marca 1995 r., napisał: „Trzeba, aby dzień ten był przygotowany i obchodzony przy czynnym udziale wszystkich członków Kościoła lokalnego. Jego podstawowym celem jest budzenie w sumieniach, w rodzinach, w Kościele i w społeczeństwie świeckim wrażliwości na sens i wartość ludzkiego życia w każdym momencie i każdej kondycji”. Mamy zatem trzeci powód do świętowania: Radość z życia rozumianego jako dar od Pana Boga. Niestety, Dzień Świętości Życia przypomina także i o tym, że życie i godność człowieka nie przez wszystkich traktowane są jako podstawowe wartości.
I jeszcze jedno wspomnienie związane z Uroczystością Zwiastowania. W Jubileuszowym Roku 2000, w Uroczystość Zwiastowania Pańskiego, Jan Paweł II przyklęknął w Grocie Zwiastowania w Nazarecie i wypowiedział bardzo znamienne słowa: „W modlitewnym milczeniu można usłyszeć „fiat” Maryi, które jest jakby echem Bożego „tak”, pełnego miłości do człowieka, oraz „amen” odwiecznego Syna, które otwiera każdemu człowiekowi drogę zbawienia”. W rocznicę powstania diecezji rzeszowskiej módlmy się, abyśmy jako wspólnota wierzących, duchownych i świeckich, korzystali z wytyczonej drogi, która prowadzi do zbawienia.
Z okazji rocznicy utworzenia diecezji, 25 marca o godz. 18.00 w katedrze rzeszowskiej zostanie odprawiona Msza św. pod przewodnictwem biskupa rzeszowskiego Jana Wątroby. (tn)

Szmata na ulicy. Flash mob Festiwalu Wiary 2015

ndz., 03/22/2015 - 08:59

20 marca br. o godz. 16.00 na placu przed Pomnikiem Czynu Rewolucyjnego w Rzeszowie rozpoczął się flash mob pod hasłem „Szmata na ulicy”. Była to kolejna akcja w ramach promocji Festiwalu Wiary 2015. Uczestnicy flash moba po modlitwie rozeszli się w parach po różnych rejonach centrum miasta. Każda z nich miała transparent z hasłami nawiązującymi do miłości Boga do człowieka i Jego dobroci. Transparenty były przygotowane na szarym materiale przypominającym szmatę. Ksiądz Danie Drozd, który uczestniczył w akcji, tłumaczył, że flash mob ma uzmysłowić ogrom Bożej miłości: - Szmata kojarzy się z czymś pogardzanym. Bóg z miłości do człowieka stał się wzgardzonym. Jako uniżony i pokorny przychodzi do człowieka, który także bywa odrzucany i pogardzany. Zdarza się, że ludzie gardzą sami sobą. Dla Bożej miłości nie ma żadnych przeszkód i granic. Przy okazji akcji rozdawano ulotki informujące o Festiwalu Wiary. Finał Festiwalu dobędzie się 5 i 6 czerwca br. na Hali Podpromie. (tn)

Zmarła śp. Helena, mama Ks. Marka Gliwy

czw., 03/19/2015 - 15:51

Zmarła śp. Helena, mama Ks. Marka Gliwy, wikariusza w Wiśniowej. Pogrzeb w sobotę, 21 marca, o godz. 12.00 w parafii MB Śnieżnej w Rzeszowie - Budziwoju.

Dobry Jezu, a nasz Panie, daj jej wieczne spoczywanie!

Zbiórka dla Ukrainy. Przynieś swój dar na ul. Styki w Rzeszowie

śr., 03/18/2015 - 10:50

Od 19 do 21 marca br. w godz. od 9.00 do 14.00 w magazynie Caritas przy ul. Styki 21 w Rzeszowie będą zbierane artykuły żywnościowe o dłuższym terminie ważności do spożycia oraz środki czystości. Akcja Caritas Diecezji Rzeszowskiej jest odpowiedzą na prośby zza wschodniej granicy i na apel biskupów polskich o zorganizowanie pomocy dla Ukrainy. Uprzedza ona 5. Niedzielę Wielkiego Postu - 22 marca, która będzie przeżywana jako Ogólnopolski Dzień Modlitwy o Pokój na Ukrainie.

Rekolekcje dla służby zdrowia

wt., 03/17/2015 - 10:12

Duszpasterstwo Służby Zdrowia Diecezji Rzeszowskiej zaprasza pracowników służby zdrowia oraz ludzi chorych i cierpiących, a także ich rodziny na rekolekcje wielkopostne. Nauki rekolekcyjne będą głoszone w Kaplicy Szpitala Wojewódzkiego Nr 2 im. św. Jadwigi Królowej w Rzeszowie w dniach 22 – 25 marca w czasie Mszy św., o godz. 14:30. Rekolekcje te będą równocześnie kontynuacją comiesięcznych spotkań formacyjnych dla pracowników służby zdrowia. Księży Kapelanów, spoza Rzeszowa, prosimy o zorganizowanie w kaplicach szpitalnych rekolekcji wielkopostnych. Szczegóły na stronie Internetowej: http://dsz.rzeszow.pl.

Kongregacja Księży Dziekanów i Wicedziakanów

wt., 03/17/2015 - 10:08

W sobotę, 14 marca w Instytucie Teologiczno - Pastoralnym w Rzeszowie, przy ul. Witolda 11as, odbyła się kolejne spotkanie Księży Dziekanów i Wicedziekanów
W programie spotkania:
1. Modlitwa w ciągu dnia
- Wprowadzenie – Ks. Biskup Ordynariusz
- Złożenie przysięgi przez nowych Księży Dziekanów i Wicedziekanów
2. Przedłożenia:
- Relacja z Konferencji Episkopatu Polski - Ks. Biskup Ordynariusz
- Wizytacje dziekańskie i wizytacje kanoniczne parafii – wskazania i uwagi – Ks. Biskup Edward Białogłowski
- Dyskusja
- Rola dziekana i wicedziekana w dekanacie – wskazania I Synodu Diecezji – Ks. Kanclerz Jerzy Buczek
3. Najbliższe wydarzenia duszpasterskie w diecezji – Ks. Prałat Jan Szczupak
- Dyskusja
4. Komunikaty Wydziałów Kurii – Ks. Jerzy Buczek, Kanclerz Kurii
5. Wolne wnioski.
6. Podsumowanie Ks. Biskupa

Komunikat z 368. zebrania plenarnego Konferencji Episkopatu Polski

wt., 03/17/2015 - 09:16

W dniach 11 i 12 marca 2015 r. biskupi zgromadzili się w siedzibie Sekretariatu Konferencji Episkopatu Polski w Warszawie na 368. zebraniu plenarnym. Uczestniczył w nim także abp Celestino Migliore, nuncjusz apostolski w Polsce oraz zaproszeni goście z trzynastu konferencji biskupów.

1. Zebranie plenarne Episkopatu odbywało się w przeddzień drugiej rocznicy wyboru papieża Franciszka na Stolicę Piotrową. Ojciec Święty jest dla Kościoła darem i nadzieją. Jego wyrazista osobowość, styl duszpasterski i radykalizm ewangeliczny budzą autentyczny szacunek, który podzielają polscy biskupi. Pod przewodnictwem Nuncjusza Apostolskiego w Bazylice Świętego Krzyża w Warszawie biskupi celebrowali Mszę Świętą w intencji Ojca Świętego.

2. Biskupi omawiali aktualne problemy bioetyczne, będące przedmiotem prac legislacyjnych ministerialnych i parlamentarnych, które dotyczą ludzkiego życia w najwcześniejszych fazach jego istnienia. Obecnie – mimo poważnych zastrzeżeń natury medycznej, psychicznej, wychowawczej i etycznej – forsowana jest ustawa o zapłodnieniu pozaustrojowym (in vitro) w formie skrajnie liberalnej. Prawodawca nie dostrzega wartości życia ludzkiego w okresie embrionalnym. Traktuje je przedmiotowo i instrumentalnie, tak w akcie powoływania do istnienia, jak i w akcie pozbawiania życia z motywów utylitarnych.

Ustawodawca nie dostrzega zagrożeń dla dobra dziecka poczętego w laboratorium. Naraża je na większe ryzyko wad rozwojowych i chorób wrodzonych, odmawiając mu też w niektórych sytuacjach prawa do poznania biologicznych rodziców. Dopuszczenie do tej procedury związków konkubenckich i innych par pozostających we wspólnym pożyciu – bez żadnych zobowiązań formalnych – nie gwarantuje wzrastania w stabilnej rodzinie. Biskupi przypominają, że zarówno nauka Kościoła, jak i autentyczne i obiektywne dobro człowieka wykluczają jakąkolwiek metodę zapłodnienia pozaustrojowego.

Następnym problemem bioetycznym jest udostępnienie bez ograniczeń środków wczesnoporonnych. Sprzedaż preparatów hormonalnych o silnym działaniu osobom biologicznie i psychologicznie niedojrzałym (od 15 roku życia) jest niebezpieczna z wielu powodów. Oznacza ona między innymi rezygnację z wychowania do wstrzemięźliwości i samokontroli. Obrót tymi środkami przyniesie dalszą degradację społeczną w odniesieniu do zdrowia biologicznego, psychicznego i wrażliwości na wartość ludzkiego życia.

3. W związku ze zbliżającym się Zwyczajnym Synodem Biskupów w Rzymie biskupi podjęli refleksję dotyczącą małżeństwa i rodziny. Ukazała ona znaczenie rodziny w perspektywie filozoficznej, teologicznej i prawnej. Po raz kolejny wskazali na niezastąpione znaczenie sakramentu małżeństwa i rodziny dla życia chrześcijańskiego oraz wzrostu Kościoła. Podkreślono konieczność rozwijania duszpasterstwa rodzin, aby umocnić wiernych w zrozumieniu i realizacji sakramentalnego małżeństwa, pojętego jako święty i nierozerwalny związek kobiety i mężczyzny. Z nauczania i tradycji Kościoła wynika, że osoby żyjące w związkach niesakramentalnych pozbawiają się możliwości przyjmowania Komunii świętej. Żyjącym w takich związkach należy zapewnić opiekę duszpasterską, aby mogli zachować wiarę i trwać we wspólnocie Kościoła. Pastoralna troska o związki niesakramentalne powinna także uwzględniać dzieci, które mają prawo do pełnego uczestnictwa w życiu i misji Kościoła.

4. Nie możemy pozostać obojętnymi wobec narastającej fali prześladowań chrześcijan w różnych miejscach na świecie. Naszą odpowiedzią na przemoc powinna być solidarność z prześladowanymi i głośno wypowiedziany sprzeciw. Biskupi z uwagą wysłuchali relacji świadków i ofiar prześladowań w Iraku. Postanowili w odrębnym liście pasterskim szerzej przedstawić problem prześladowania chrześcijan, włącznie z przypomnieniem setnej rocznicy ludobójstwa Ormian.

5. Zatroskani o rozwój sytuacji za naszą wschodnią granicą, biskupi apelują o modlitwę za naszych Braci Ukraińców i o pomoc dla nich. Pamiętamy, że kiedy my walczyliśmy o wolność, Europa nam pomagała. Dziś – pomagając Ukrainie – mamy okazję choć w części spłacić ów dług. Dużą pomoc potrzebującym na Ukrainie niesie już teraz Caritas Polska oraz Zespół Pomocy Kościołowi na Wschodzie. W tę pomoc może się włączyć każdy. Dlatego zwracamy się do polskich parafii o nawiązanie bezpośrednich kontaktów z parafiami na Ukrainie: rzymsko- i greckokatolickimi. Niech partnerskie relacje między parafiami owocują wzajemnymi odwiedzinami i pomocą, według lokalnych możliwości. Piąta niedziela Wielkiego Postu, 22 marca br., obchodzona będzie jako Ogólnopolski Dzień Modlitwy o Pokój na Ukrainie.

6. W czasie obrad biskupi wysłuchali też relacji z przygotowań do pielgrzymki duchowieństwa polskiego z okazji 70. rocznicy oswobodzenia niemieckiego obozu koncentracyjnego w Dachau przez wojska amerykańskie. Odbędzie się ona 29 kwietnia br. W okresie II wojny światowej obóz ten był głównym miejscem więzienia duchownych z Kościołów chrześcijańskich. W nieludzkich warunkach przebywało w nim m.in. blisko 1800 księży, zakonników i biskupów katolickich z Polski, wśród nich bł. bp Michał Kozal. Ponad połowa z nich zginęła w Dachau męczeńską śmiercią. W pielgrzymce weźmie udział około tysiąca księży, kleryków i świeckich z Polski i innych krajów.

Biskupi zachęcają wszystkich do przemiany życia i błogosławią kapłanom i wiernym uczestniczącym w rekolekcjach oraz biorącym udział w nabożeństwach wielkopostnych.

Podpisali: Pasterze Kościoła katolickiego w Polsce

Warszawa, 12 marca 2015 r.

Dzień Świętości Życia. Wykład o środkach wczesnoporonnych

pon., 03/16/2015 - 22:23
Start 25/03/2015 17:00 Strefa czasowaEurope/Warsaw Start 25/03/2015 17:00 Strefa czasowaEurope/Warsaw

25 marca br., w Uroczystość Zwiastowania Pańskiego, będziemy przeżywać Dzień Świętości Życia. Z tej okazji w parafii św. Michała w Ropczycach - Witkowicach odbędzie się katecheza audiowizualna pt. "O jeden dzień za dużo. Pigułka "dzień po", czyli zabijanie po cichu". W programie Msza święta o godz. 17.00 z podjęciem Duchowej Adopcji Dziecka Poczętego i o godz. 18.00 katecheza audiowizualna. O prawdziwym obliczu pigułki i manipulacjach faktami będzie opowiadał magister farmacji - Jacek Brodziński z Rzeszowa: aptekarz, farmaceuta, wykładowca Medycznej Szkoły Policealnej, członek Podkarpackiej Okręgowej Rady Aptekarskiej i Stowarzyszenia Farmaceutów Katolickich, absolwent Collegium Medicum UJ.

Błogosławieni czystego serca. Wieczór Uwielbienia

czw., 03/12/2015 - 14:57
Start 17/03/2015 18:00 Strefa czasowaEurope/Warsaw Start 17/03/2015 18:00 Strefa czasowaEurope/Warsaw

17 marca br. o godz. 18.00 w kościele Chrystusa Króla w Rzeszowie odbędzie się kolejny Wieczór Uwielbienia inspirowany jednym z ośmiu błogosławieństw: "Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą". O czystym sercu opowie gość spotkania - s. Katarzyna Szuba - prezentka.

Zmarł śp. ks. Stanisław Misiak, proboszcz parafii Malice

wt., 03/10/2015 - 10:51

W dniu 9 marca 2015 r. zmarł śp. ks. Stanisław Franciszek Misiak, proboszcz parafii Malice.

Eksporta i Msza św. żałobna odbędzie się w środę, 11 marca o godz. 18.00 w kościele w Malicach.

Msza święta pogrzebowa za śp. ks. Stanisława Misiaka będzie sprawowana w czwartek 12 marca o godz. 12.00 w parafii Trójcy Przenajświętszej (księża Michaelici) w Stalowej Woli. Następnie ciało zmarłego zostanie pochowane na cmentarzu w Stalowej Woli.

Ks. Stanisław Franciszek Misiak urodził się 27 sierpnia 1955 r. w Nisku. Studia filozoficzno-teologiczne odbył w WSD w Przemyślu w latach 1974–1981. Święcenia kapłańskie przyjął dnia 7 czerwca 1981 r.
W 2004 r. został inkardynowany do Diecezji Sandomierskiej. Posługę proboszcza pełnił w parafii Matki Bożej Fatimskiej w Nisku w latach 2004-2012. Następnie został proboszczem w parafii Malice.

Błogosławieństwo nowego ołtarza Matki Bożej Nieustającej Pomocy

pon., 03/09/2015 - 16:58

10 marca 2015 r., w kościele parafialnym parafii Przemienia Pańskiego w Ropczycach biskup rzeszowski Jan Wątroba pobłogosławi nowy ołtarz Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Obraz Matki Bożej został przywieziony do Ropczyc z Rzymu w 1893 r. W ok. 1910 r. zakończono budowę ołtarza dla obrazu. Podczas bombardowania w 1939 r. ołtarz został zniszczony. W stulecie sprowadzenia obrazu, w 1993 r., zbudowano prowizoryczny ołtarz. Ważnym wydarzeniem było znalezienie w 2011 r. cegiełki fundacyjnej z początku XX wieku, na której wydrukowano wygląd pierwotnego ołtarza. Na tej podstawie w 2012 r. rozpoczęto, trwającą trzy lata, budowę nowego ołtarza. Wpisana w czas misji parafialnych uroczystość błogosławieństwa rozpocznie Nowennę do Matki Bożej Nieustającej Pomocy, która będzie odprawiana w każdą środę.

Parafia Przemienienia Pańskiego w Ropczycach powstała wraz z miastem, 4 marca 1362 roku, jako fundacja króla Kazimierza Wielkiego. Pierwszy kościół budowano 6 lat, dlatego rok 1368 uważamy za datę powstania pierwszego kościoła w Ropczycach. Niestety, w wyniku wojen i pożarów, kościół nie przetrwał w całości do dnia dzisiejszego.
Ostatni wielki pożar miasta i kościoła w Ropczycach był w Niedzielę Palmową, 1873 roku. Podziwiamy, że mimo wielu trudności (klęski powstańcze, zabory, sanacja) parafianie bardzo ofiarnie przystąpili do odbudowy miasta i kościoła. Przy okazji kościół rozbudowano, poszerzając go o dwie boczne nawy. Zabrano się też ambitnie do wyposażenia kościoła. Np. 8 czerwca 1891 r. Rada Parafialna przyjęła nową Ambonę wykonaną przez p. Maziarza wg planu p. Popielskiego, na początku lat 90-tych XIX wieku w kościele parafialnym i Sanktuarium ufundowano nowe organy. Rozpoczęto też budowę nowych ołtarzy.
W tym czasie, w 1893 roku, do Tuchowa przybyli Redemptoryści, którzy ze swego centrum w Rzymie, przywieźli 2000 obrazów Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Jeden z nich, ze specjalną metryczką i błogosławieństwem papieża Leona XIII trafił do Ropczyc. Na rewersie obrazu czytamy: ROPCZYCE: Mathias RAUS, Vicarius Generalis Congregationis Sanctissimi Redemptoris z kościoła św. Mateusza in via Merulana de Urbe (Rzym), obraz pobłogosławiony przez PP Leona XIII, i zatwierdzony przez Rzymską Kapitułę Watykańską; Nr 1622, w roku 1893. W księdze rachunkowej parafii nie ma wpisu o kosztach zakupu tego obrazu - być może ktoś go ufundował osobiście!
Przez okres 20 lat dla tego obrazu budowano ołtarz. Do tego celu postanowiono wykorzystać nieco zniszczony ale istniejący już ołtarz Matki Bożej. Pierwsze wzmianki o budowie tego ołtarza dla obrazu Matki Bożej Nieustającej Pomocy są w uchwale Rady Parafialnej (Komitetu Kościelnego) w Ropczycach, z dn. 29 kwietnia 1905 roku. Czytamy tam: Przedłożony plan na ołtarz boczny polecono przerobić o wymiarach jaki ma być i z umieszczeniem obrazu Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Pod sprawozdaniem podpisali się: ks. proboszcz dr Jan Krzysiak oraz członkowie Komitetu Parafialnego: Gustaw Gawecki, Franciszek Ochab i Jan Przywara.
W dniu 4 maja 1908 r. w posiedzeniu Komitetu Parafialnego wzięli udział: Ks. dr Jan Krzysiak, Wielmożny Pan Gustaw Gawecki, Władysław Bursztyn i Jan Przywara. Na zebraniu przyjęto rezygnacje Przewodniczącego Komitetu, P. Franciszka Saromy. Pod koniec sprawozdania ze spotkania dopisano: należy zwrócić 180 koron z legatu (zapisu) śp. Marii Pazdanowej na budowę ołtarza MB Nieustajacej Pomocy księdzu Mrozowskiemu, który się tą sprawą zajmuje.
Niestety w II połowie 1908 roku miał miejsce napad na plebanię w Ropczycach. Ks. dr Jan Krzysiak napisał: Uwaga. Do roku 1908 uchwały Komitetu były osobno zapisywane na osobnych arkuszach, które w czasie inwazji wraz ze szufladkami mojego biurka zginęły. W tym miejscu Księga Parafialna zatrzymuje się na 13 lat. Dopiero pod koniec życia - 17 lutego 1921 roku - ks. dr Jan Krzysiak zwołał i ostatni raz podpisał posiedzenie Komitetu Parafialnego. Następne spotkanie poprowadził ks. Michał Hłoń, który po Krzysiaku przez był rok tzw. Administratorem Parafii. Nie ma już więcej wzmianki o ołtarzu Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Zapewne był już ufundowany a sprawy parafialne do wybuchu II Wojny Światowej pochłonęła troska o inne budynki parafialne, budowę plebanii itp.
Ołtarz Matki Bożej Nieustającej Pomocy musiał więc powstać ok. 1910 roku i przetrwał tylko 30 lat. Po bombardowaniu Ropczyc, we czwartek 7 września 1939 r., zniszczeniu uległa kaplica Najświętszego Serca Pana Jezusa dach i północna ściana ropczyckiego kościoła. Stojący tam ołtarz przewrócił się i uległ zniszczeniu; rozbiła się szyba Obrazu Matki Bożej. To, co pozostało złożono razem i ustawiono przy zwieńczeniu północnej nawy kościoła.
Z okazji 100 lecia sprowadzenia do Ropczyc, Obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy odnowiono i w 1993 roku, (gdy proboszczem był ks. Jan Delekta), ks. Bp Edward Białogłowski z Rzeszowa poświęcił prowizorycznie skomponowany ołtarz. Nie podjęto jednak jego pełnej odbudowy ołtarza.
W czasie powodzi 2009 i 2010 roku dolna część ołtarza, wraz z całym wyposażeniem kościoła, pływała wewnątrz świątyni, zalanej powyżej 120 cm. Ta część, jako pierwsza, została oddana do renowacji i przywrócona w 2011 roku. Wówczas tez znaleziono obrazek - cegiełkę fundacyjną całego ołtarza Matki Bożej z początku XX wieku, na której widać, jak wyglądał on w oryginale. Na tej podstawie konserwator zabytków p. mgr Tomasz Dziurawiec z Rzeszowa opracował szczegółowy projekt i przez 3 lata dokonał odbudowy całego ołtarza. Dzieła dokonano dzięki ofiarności ropczyckich parafian z kraju i z zagranicy, przy finansowym wsparciu z Urzędu Ochrony Zabytków, Urzędu Marszałkowskiego w Rzeszowie oraz Urzędu Miasta w Ropczycach.

Kongregacja kapłańska o małżeństwie i rodzinie

sob., 03/07/2015 - 16:35

„Zależy nam, by duszpasterze zdawali sobie sprawę z tego, jak ważną rolę w funkcjonowaniu parafii pełnią rodziny. Troska o rodziny jest fundamentem wszelkiej działalności duszpasterskiej związanej z formacją w różnych ruchach i stowarzyszeniach” – mówił ks. Marcin Jaracz, duszpasterz rodzin diecezji rzeszowskiej, w czasie kongregacji kapłanów diecezji rzeszowskiej. 7 marca br. na godz. 9.00 do Domu Diecezjalnego „Tabor” w Rzeszowie przybyło około trzystu duchownych.
Kongregacja odbyła się pod hasłem: „Misja Kościoła wobec narzeczonych, małżeństw i rodzin we współczesnym świecie”. Temat spotkania nawiązywał do obradującego w październiku 2014 r. Nadzwyczajnego Zgromadzenia Synodu, którego tematem były „Wyzwania duszpasterskie dla rodziny w kontekście nowej ewangelizacji”. Spotkanie było jednocześnie przygotowaniem do Zwyczajnego Zgromadzenia Ogólnego Synodu Biskupów, które obradować będzie od 4 do 5 października 2015 r. na temat „Powołanie i misja rodziny w Kościele i świecie współczesnym”. Kongregacji przewodniczył biskup rzeszowski Jan Wątroba. Zebrani wysłuchali dwóch wykładów: Jolanty i Grzegorza Frankowskich z ruchu „Spotkania małżeńskie” w Krakowie pt. „Narzeczeni, małżonkowie i rodzice we wspólnocie Kościoła” oraz ks. Wacława Sopla pt. „Kapłan wobec życia małżeńskiego i rodzinnego w świetle „Familiaris consortio” i „Lineamenta” Synodu Biskupów na temat wyzwań duszpasterskich wobec rodziny w kontekście nowej ewangelizacji”. Spotkanie było także okazją do przedstawienia najbliższych wydarzeń duszpasterskich w diecezji. O godzinie 13.00 analogiczne spotkanie, z udziałem księży pracujących w południowej części diecezji rzeszowskiej, rozpoczęło się w kościele farnym w Jaśle. (tn)

Pułkownik Leopold Lis-Kula - 96. rocznica śmierci

pt., 03/06/2015 - 14:54

6 marca 2015 r. w kościele św. Krzyża w Rzeszowie odbyła się Msza św. w intencji Ojczyzny i o spokój duszy płk. Leopolda Lisa-Kuli w 96. rocznicę jego śmierci. Lis-Kula zmarł 7 marca 1919 r. w wyniku ran odniesionych w bitwie pod Torczynem. Piątkowej Mszy św. przewodniczył biskup rzeszowski Jan Wątroba. Kościół wypełniony był po brzegi przedstawicielami służb mundurowych, władz państwowych i samorządowych. Przybyły poczty sztandarowe kilkudziesięciu organizacji, szkół i stowarzyszeń. Wśród uczestników byli: Leopold Kula – bratanek płk. Lisa-Kuli, Adam Komorowski – syn generała Tadeusza „Bór” Komorowskiego i Zdzisław Rzepka – bratanek majora Józefa Rzepki. Homilię wygłosił ks. Ireneusz Folcik – emerytowany proboszcz parafii św. Józefa w Rzeszowie. Podczas Eucharystii Orlęta ze Związku Strzeleckiego ze SP w Tyczynie, SP Nr 14 w Rzeszowie, SP Sióstr Pijarek w Rzeszowie, ZS i SP Nr 2 w Bratkowicach złożyły przyrzeczenie. Po Mszy św. uczestniczy przeszli pod pomnik Leopolda Lisa-Kuli przy Placu Farnym w Rzeszowie, gdzie z kolei przyrzeczenia złożyli dziewczęta i chłopcy z Jednostek Strzeleckich: 2021 Rzeszów, 2027 Stalowa Wola, 2035 Leżajsk, 2043 Nowa Dęba, 2051 Sędziszów Młp., 2057 Brzesko, 2090 Brzozów, 2091 Trzcinica, 2092 Tarnów, 2093 Mielec Związku Strzeleckiego „Strzelec” Józefa Piłsudskiego na historyczny sztandar Związku Strzeleckiego „Strzelec” Leżajsk z roku 1927. Rotę przyrzeczenia odczytał bratanek Pułkownika - Leopold Kula. Uroczystości zakończyła salwa honorowa i defilada pododdziałów oraz pokaz sprawności strzeleckiej. (tn)

Uwielbiajcie Pana. Ostatnie pożegnanie ks. Józefa Sondeja

czw., 03/05/2015 - 01:56

„Najserdeczniej dziękuję Panu Bogu za powołanie mnie do życia w rodzinie polskiej, wierzącej, pracowitej, oraz za łaskę powołania mnie do kapłaństwa. Moim Rodzicom śp. Marcinowi Sondejowi i mojej Mamusi śp. Rozalii Popek dziękuję za trud wychowania mnie i posłania mnie po Szkole Podstawowej na dalszą naukę do Gimnazjum Państwowego w Rzeszowie przy ulicy 3 Maja (…). Dziękuję bardzo mojemu Rodzeństwu za jego poświęcenie dla mnie i ciężką pracę na roli, abym ja mógł się uczyć”. To fragment testamentu śp. ks. infułata Józefa Sondeja, który zmarł 28 lutego br. w wigilię swoich 101 urodzin. Jego pogrzeb, 5 marca, zgromadził blisko cztery tysiące osób.

PATRIARCHA I CHRYSTUSIK

Już pół godziny przed 12 wierni szczelnie wypełnili górny i dolny kościół Chrystusa Króla w Rzeszowie. Około dwustu osób nie zmieściło się do kościoła i stali na schodach i placu przed budynkiem. Mimo śniegu i deszczu cierpliwie uczestniczyli w liturgii. Dopiero pod koniec Mszy św. opady ustały. Eucharystii przewodniczył biskup rzeszowski Jan Wątroba. W słowach wprowadzenia powiedział o smutku Kościoła rzeszowskiego z powodu śmierci wyjątkowego kapłana. – Jednocześnie ten Kościół wyraża swoją wdzięczność Panu Bogu za dobrego pasterza i duchowego przewodnika wielu pokoleń rzeszowian – dodał Ordynariusz Rzeszowski. W koncelebrze uczestniczyli także biskupi z Rzeszowa: Kazimierz Górny i Edward Białogłowski, biskup zamojsko-lubaczowski – Marian Rojek, biskup pomocniczy z Przemyśla – Stanisław Jamrozek, emerytowany biskup pomocniczy z Sandomierza – Edward Frankowski, biskup pomocniczy kamieniecko-podolski – Jan Niemiec oraz ponad dwustu kapłanów. Homilię wygłosił emerytowany proboszcz rzeszowskiej katedry – ks. infułat Stanisław Mac. Określił ks. Józefa Sondeja patriarchą duchowieństwa rzeszowskiego. Podkreślił, że taki tytuł przysługuje mu, nie ze względu na sędziwy wiek, ale z powodu ojcowskiego serca. Kaznodzieja przypomniał szereg pięknych cech ks. Józefa: prawość, zatroskanie o ubogich, skromność, pokorę, pracowitość, rozmodlenie. – Nazywaliśmy go między sobą „Chrystusikiem”. Nie tylko dlatego, że był proboszczem parafii Chrystusa Króla. Raczej dlatego, że jego życie było oddane Jezusowi Chrystusowi.

PATRIOTA PATRZY W NIEBO

Po obrzędach Komunii św. krótkie przemówienia wygłosili: Wojciech Buczak - wicemarszałek województwa podkarpackiego. Zwrócił uwagę na patriotyczne zaangażowanie Zmarłego związane z jego osobistą działalnością w AK, a także edukację wielu pokoleń na tematy związane z historią Polski, w tym na temat Żołnierzy Wyklętych. W imieniu władz Rzeszowa ks. Sondeja pożegnał wiceprezydent Stanisław Sieńko. Przypomniał, że Ksiądz Infułat był Honorowym Obywatelem Rzeszowa. Podziękował Zmarłemu za wizję Rzeszowa, który powiększa swoje granice i ciągle się rozwija. Zapowiedział, że prezydent Tadeusz Ferenc wystąpi do Rady Miasta o nadanie jednej z ulic Rzeszowa imienia ks. Józefa Sondeja. Ponadto głos zabrali: Benedykt Popek – przedstawiciel mieszkańców Mazurów – miejscowości, gdzie urodził się ks. Sondej; Zdzisław Ruszel – przedstawiciel parafii Chrystusa Króla, oraz, w imieniu duchowieństwa, ks. Tadeusz Wyskiel – proboszcz parafii Matki Bożej Różańcowej w Rzeszowie. Wzruszające było wystąpienie ks. Józefa Łasicy – siostrzeńca ks. Sondeja. Opowiedział zebranym o ostatnich chwilach życia swojego wujka. – Patrzył w górę i się uśmiechał. Prawą rękę trzymał uniesioną. Potem uścisną dłoń każdemu z obecnych i udzielił błogosławieństwa. Godzinę później zmarł.

UWIELBIENIE W BLASKU SŁOŃCA

Po obrzędzie Komunii rozpoczęły się obrzędy pogrzebowe, którym przewodniczył bp Edward Białogłowski. Podczas śpiewu antyfony: „Niech aniołowie zawiodą cię do raju” księża przenieśli trumnę z ciałem ks. Sondeja do samochodu. Kolumna samochodów osobowych i specjalnie wynajętych autobusów MPK przejechała na cmentarz Wilkowyja. Tam trumna ze zwłokami ks. Sondeja spoczęła w kwaterze rzeszowskich księży, niedaleko grobu ks. Józefa Kapusty i ks. Walentego Bala. Pod koniec modlitw zmieniła się pogoda. Rozpoczęte wśród intensywnych opadów deszczu i śniegu uroczystości kończyły się w blasku słońca. Po złożeniu ciała do grobu członkowie zespołu muzycznego „Wieczory uwielbienia” z parafii Chrystusa Króla złożyli na grobie białe róże. Zespół zaśpiewał pieśń „Uwielbiajcie Pana wszyscy słudzy jego”. Również przedstawiciele neokatechumenatu wykonali jedną ze swoich pieśni. Członkowie tej wspólnoty już trzydzieści lat temu znaleźli gościnę w parafii Chrystusa Króla. Ich pieśń była wyrazem wdzięczności i wiary w zmartwychwstanie.

PO PIERWSZE PARAFIA

Uroczystości pogrzebowe rozpoczęły się już 4 marca. We wtorek ciało ks. infułata Józefa Sondeja zostało uroczyście wniesione do kościoła pw. Chrystusa Króla. Trumnę z ciałem ks. Sondeja z budynku katechetycznego, w którym ostatnio mieszkał, nieśli jego następcy na probostwie: ks. Stanisław Zych i ks. Janusz Podlaszczak, a także proboszcz parafii Podwyższenia Krzyża w Rzeszowie – ks. Franciszek Kołodziej oraz księża wikariusze. Mszy św. przewodniczył bp Kazimierz Górny. W koncelebrze uczestniczyli także: abp Józef Michalik – metropolita przemyski, bp Jan Wątroba i bp Jan Niemiec. Homilię wygłosił ks. Ireneusz Folcik – emerytowany proboszcz parafii św. Józefa w Rzeszowie, w latach 1975 – 1995 duszpasterz akademicki DA „Wieczernik” przy parafii Chrystusa Króla w Rzeszowie. W tym samym dniu o godz. 21.00 została odprawiona Msza św. w intencji ks. Józefa Sondeja, z myślą o tych osobach, którzy chcieli pożegnać Zmarłego, a nie mogli uczestniczyć w Mszy św. pogrzebowej. Mszy św. przewodniczył ks. Janusz Podlaszczak, a homilię wygłosił ks. Józef Zych. W Mszy św. uczestniczyli m.in. wikariusze parafii Chrystusa Króla i księża pochodzący z tej parafii. Dziękując wspólnocie parafialnej ks. Sondej napisał w testamencie: „Szczególną wdzięczność wyrażam Wam Drodzy, Kochani Parafianie, którzyście byli zawsze dobrzy dla mnie i wspieraliście mnie mężnie zawsze w trudnych dla mnie i dla Was przedsięwzięciach. Niech Pan Bóg Wam to wszystko wynagrodzi – proszę też o modlitwę za mnie po mojej śmierci”.

ks. Tomasz Nowak

Zdjęcia w poprzednim artykule